Eit heilt halvt år og Amandaprosjektet

Sist eg skreiv eit innlegg her så var det 19. Desember 2016. Eg var sprekkferdig, og seinare same kveld kjende eg at ting var begynt å skje. Lang historie kort (seriøst, tidenes lengste latensfase, trur eg), 22. Desember kom «lisjeguten», N. Heile 3340g og 50cm lang. Heilt perfekt, tilsynelatande. På morgonen 23. Desember blei vi overflytta med ambulanse til Ålesund sjukehus, så vidare med helikopter til St Olavs. Me blei på St Olavs i 14 dagar, då N fekk utlagt tarm då han har noko som heiter analatresi/anarektal misdannelse. Så, 2 helikopterturar, 3 operasjonar og ca 10 flyturar seinare så snakkar vi juli. N veks og trivast og har det veldig bra. Eg har verdas kuleste son, og mora har begynt å få overskot til å tenke på andre ting igjen. Som blant anna blogg. Og regelmessig strikking.

Uansett. Vi e så utruleg takksame for all strikken vi fekk frå Amandaprosjektet. N fekk teppe og hue i Ålesund før avreise. Nytt teppe og hue påSt Olavs då vi kom dit. Julaften fekk han strikka bamse og nisselue. For ein fantastisk jobb alle som strikkar, hentar, vanskar og leverar strikk til alle landets nyfødtintensivavdelingar gjer! Wow!

Som forelder, og spesielt i ein slik situasjon der du faktisk ikkje rakk å få med deg strikkateppet som du så fint blogga om, så er det å få teppe frå Amandaprosjektet heilt… overveldande. Har planar om å strikke til Ålesund etter kvart. Reknar ikkje med å nå ut til så mange med bloggen (spesielt sidan eg skriv ca 2 innlegg i året), men oppmodar alle som har litt strikketid til overs om å strikke eit teppe eller to til Amandaprosjektet.

IMG_5002

Amandastrikk

IMG_5074

Amandastrikk

IMG_5670

Oldemorstrikk på verdas kulaste gut